Huurmoordenaar
De speler kruipt in de huid van Travis Touchdown (what's in a name) en Travis is platzak. Als hij op een goede dag via internet een soort lichtzwaard koopt - inderdaad, NMH speelt duidelijk leentjebuur bij Star Wars - besluit hij dat hij het vak van huurmoordenaar maar eens moet gaan uitoefenen. Zijn eerste slachtoffer is Helter Skelter. Na die aanslag is er voor Travis geen weg meer terug. De moord zorgt er namelijk voor dat hij op de elfde plaats komt van de lijst met beroemdste huurmoordenaars. En waarom genoegen nemen met de elfde positie als je ook nummer één kunt zijn? Aangename bijkomstigheid is een intiem samenzijn (en dan druk ik me netjes uit) met de sexy Sylvia Christel (inderdaad geïnspireerd op...). Dat intermezzo wakkert Travis' lust voor moorden alleen maar aan. Sylvia is mentor, inspirator en volgeling tegelijk in NMH.
De hoofdmoot van NHM bestaat uit spectaculaire gevechten, die niet zouden misstaan op het grote doek. De tien overige huurmoordenaars hebben stuk voor stuk hun eigen stijl en de ene tegenstander is nog absurder en gestoorder dan de ander. De gevechten met deze eindbazen zijn fantastisch en verdienen absoluut een plaatsje in de eregalerij der hoogwaardige gamemomenten. Je lichtzwaard (Beam Katana is de naam in NMH) is hierbij je grote vriend. Iedere huurmoordenaar vraagt echter een nieuwe tactische aanpak. De game is wat dit betreft een eerbetuiging aan de videogames van weleer waarin levelbazen nog echt moeilijk waren.
Denk overigens niet dat je de moordenaars een voor een af kunt werken. Ze hebben allemaal voetvolk voor zich werken dat je eerst dient af te maken. Een mooi opwarmertje en ideaal om nieuwe vaardigheden of verbeterde wapens eens even lekker uit te proberen. Voor je het gevecht met een van de grote jongens aan mag gaan, dien je genoeg geld te verdienen. De combat is een mix van traditioneel knoppengebruik en intuïtieve Wii-besturing, waarbij je niet overdreven hoeft te zwabberen en zwiepen. Een perfect compromis. Aardig zijn ook de momenten wanneer het unieke karakter van de Wiimote benadrukt wordt. Wanneer Travis een telefoontje krijgt, hoor je de persoon aan de andere kant van de lijn niet door de speakers van de televisie maar uit die van de Wiimote zelf. Leuk bedacht.
De hoofdmoot van NHM bestaat uit spectaculaire gevechten, die niet zouden misstaan op het grote doek. De tien overige huurmoordenaars hebben stuk voor stuk hun eigen stijl en de ene tegenstander is nog absurder en gestoorder dan de ander. De gevechten met deze eindbazen zijn fantastisch en verdienen absoluut een plaatsje in de eregalerij der hoogwaardige gamemomenten. Je lichtzwaard (Beam Katana is de naam in NMH) is hierbij je grote vriend. Iedere huurmoordenaar vraagt echter een nieuwe tactische aanpak. De game is wat dit betreft een eerbetuiging aan de videogames van weleer waarin levelbazen nog echt moeilijk waren.
Denk overigens niet dat je de moordenaars een voor een af kunt werken. Ze hebben allemaal voetvolk voor zich werken dat je eerst dient af te maken. Een mooi opwarmertje en ideaal om nieuwe vaardigheden of verbeterde wapens eens even lekker uit te proberen. Voor je het gevecht met een van de grote jongens aan mag gaan, dien je genoeg geld te verdienen. De combat is een mix van traditioneel knoppengebruik en intuïtieve Wii-besturing, waarbij je niet overdreven hoeft te zwabberen en zwiepen. Een perfect compromis. Aardig zijn ook de momenten wanneer het unieke karakter van de Wiimote benadrukt wordt. Wanneer Travis een telefoontje krijgt, hoor je de persoon aan de andere kant van de lijn niet door de speakers van de televisie maar uit die van de Wiimote zelf. Leuk bedacht.
Volgende pagina (Hommage - 3/4)
